Kaplica w Rudniku ufundowana została przez Grabowskiego obywatela rudnickiego w roku 1876.
Indult na odprawienie mszy świętych oraz na odpust zupełny w Uroczystość Matki Bożej Szkaplerznej miała kaplica co najmniej od roku 1901.
Przypuszczalnie późniejsi proboszczowie parafii Sułkowice do której to parafii wówczas gromada Rudnik należała, starali się o prolongatę tych indultów dla kaplicy w Rudniku, gdyż msze święte i odpusty odbywały się bez przerwy.
W czasie drugiej wojny światowej w roku 1940, korzystając z zamieszania w czasie okupacji niemieckiej, zebrali się Rudniczanie na własną rękę do powiększania kaplicy. Dobudowano nawę główną a z dotychczasowej kaplicy zrobiono prezbiterium. Ołtarz dano na miejsce dawnego chóru. Gdy Niemcy – okupanci pytali kto to buduje, odpowiadano, że kobiety budują. Mimo dobrych chęci dobudowano jednak za mało. Zresztą nie było miejsca na dalsze rozszerzenie budowy.
Kiedy w 1940 roku wybuchła zaraza czerwonki, w parafii sułkowickiej kościół parafialny został przez Niemców zamknięty. Wtedy jeden z wikariuszy Ks. Karol Śmiech za pozwoleniem Ks. Metropolity Sapiechy przeniósł się do Rudnika i zamieszkawszy tymczasowo w lokalu strażnicy, zaczął codziennie odprawiać mszę św. w powiększonej kaplicy. On to zajął się wtedy kaplicą i zaczął skupować paramenty liturgiczne i wszystkie konieczne sprzęty – przeważnie własnymi siłami uzupełniano braki.
Ołtarz wykonał niejaki Cebula z Rudnika – chłop – artysta. Ołtarz jest wykonany z drzewa dębowego w stylu gotyckim. Trzy figury w nim wykonał również ten sam Cebula z drzewa. Mianowicie figury: Niepokalanego Poczęcia N.M.P. , Św. Józefa i św. Barbary. Wymalował również ten sam Cebula obraz Matki Bożej Szkaplerznej do ołtarza, a na ścianach obecnego prezbiterium, a dawnej kaplicy wymalował trwałą techniką: św. Stanisława biskupa, św. Franciszka z Asyżu z prawej strony a z lewej św. Zofię i św. Jana Nepomucena. Ambonę, konfesjonał i szafy do zakrystii zrobił Roman Szczurek z Rudnika.
O samodzielnej parafii i oddzieleniu się od Sułkowic myśleli Rudniczanie od dawna bo już w 1911 roku była ta sprawa aktualna. Mieli jednak dużą przeszkodę ze strony proboszcza sułkowickiego. Dopiero kiedy do Sułkowic przyszedł nawy proboszcz Ks. Jan Sidełko w roku 1942. Kiedy Rudniczanie zwrócili się do niego o pomoc wtedy przyrzekł im poparcie, pod warunkiem, że wybudują albo kościół nowy alba plebanię.
Kościół właściwie był, choć ciasny , ale był i na dwa razy mogli się wszyscy pomieścić. Nie było jednak stałego zamieszkania dla księdza. Wówczas to ks. Śmiech, którego ks. Metropolita nie odwołał z Rudnika po przejściu zarazy zaczął myśleć o budowie plebanii. Zrobiono plany… c.d.n.
Maksymilian Maria Kolbe, właśc. Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 w Zduńskiej Woli, należącej wówczas do zaboru rosyjskiego, jako drugi syn Juliusza i Marianny z domu Dąbrowskiej. Ojciec.
Rajmunda był z pochodzenia Niemcem, a matka była Polką. 8 stycznia 1894 został ochrzczony w kościele Wniebowzięcia NMP w Zduńskiej Woli. Z powodu trudnej sytuacji finansowej rodzina Kolbe przeniosła się wkrótce do Łodzi. W 1897 przeprowadzili się do Pabianic. Tam rodzice Kolbego znaleźli pracę – ojciec pracował w fabryce,a matka prowadziła sklep, potem była położną.
W 1906 w kościele św. Mateusza w Pabianicach, według jego relacji, Rajmundowi ukazała się Najświętsza Maryja Panna, trzymająca w ręce białą i czerwoną koronę. Zapytała go, którą wybiera, dając do zrozumienia, że czerwona oznacza męczeństwo, a biała czystość, po czym wziął obydwie.
W 1907r. Rajmund Kolbe rozpoczął naukę w małym seminarium franciszkanów we Lwowie, w 1910 rozpoczął nowicjat w zakonie franciszkanów, przyjmując imię Maksymilian. W 1912 rozpoczął studia w Krakowie, kilka miesięcy później został wysłany do Międzynarodowego Kolegium Serafickiego w Rzymie. Śluby wieczyste złożył 1 grudnia 1914 przyjmując imię Maria. Uzyskał doktorat z filozofii na uniwersytecie Gregorianum w 1915, a z teologii w 1919 na wydziale ojców franciszkanów, jednak interesował się także matematyką i fizyką – w 1915 w urzędzie patentowym złożył szkic „Eteroplanu”, aparatu umożliwiającego podróż w kosmos – był to projekt pojazdu międzyplanetarnego, opartego na zasadzie trójczłonowej rakiety nośnej. 28 kwietnia 1918 przyjął święcenia kapłańskie. Mszę święta prymicyjną odprawił w kościele św. Mateusza w Pabianicach[2]. W 1919 wrócił do Polski i podjął wykłady.
Przebywając w Rzymie założył wraz ze współbraćmi w 1917 roku pobożny związek (pia unio) Rycerstwo Niepokalanej (Militia Immaculatae), zajmujący się apostolstwem pod znakiem Maryi. Aby realizować cele organizacji i utrzymywać kontakt z jego członkami od stycznia 1922 wydawał w Krakowie miesięcznik "Rycerz Niepokalanej". Pod koniec tego roku przeniesiony do Grodna, zorganizował tam wydawnictwo. Miesięcznikowi nadał charakter pisma katechetycznego dla masowego czytelnika (w 1938 r. osiągnął nakład miliona egzemplarzy).
W 1927 roku założył pod Warszawą klasztor Niepokalanów. Wybudował go na gruncie podarowanym przez księcia Jana Druckiego-Lubeckiego, syna Władysława. Wydawał tam m.in. pismo Rycerz Niepokalanej, a od 1935 r. popularny Mały Dziennik. Oba pisma poruszały nie tylko tematy religijne, ale także społeczne, polityczne i kulturalne.
W latach 1931–1935 prowadził działalność misyjną w Japonii, gdzie rozpoczął wydawanie japońskiego odpowiednika Rycerza Niepokalanej i założył Niepokalanów Japoński. Podobne ośrodki założył także w Chinach i w Indiach. W 1936 powrócił do Polski, aby kierować Niepokalanowem, który stał się największym klasztorem katolickim na świecie – we wrześniu 1939 było tam ok. 700 zakonników i kandydatów.
W Japonii Maksymilian Kolbe spotkał się z tzw. małą radiofonią, czyli stacjami nadawczymi małej mocy zainstalowanymi w wielu punktach kraju. Po powrocie do Polski postanowił uruchomić tego typu stację właśnie w Niepokalanowie. Zgodnie z obowiązującym w przedwojennej Polsce prawem nie istniała taka możliwość. Nie tracąc nadziei zapisał się do PZK i został krótkofalowcem o znaku SP3RN (jak Radio Niepokalanów). Stacja nadawała na przełomie lat 1937/1938, pokrywając swoim zasięgiem praktycznie obszar całego kraju.
W czasie okupacji niemieckiej działalność klasztoru została zawieszona, pozostałych ok. 40 zakonników Niemcy aresztowali 19 września 1939. Po wyjściu na wolność zorganizował w klasztorze ośrodek usług dla okolicznej ludności i oddał się pogłębianiu formacji pozostałych przy nim współbraci. Powtórnie aresztowany 17 lutego 1941, przesłuchiwany i więziony na Pawiaku.
28 maja 1941 trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie otrzymał numer 16670. W obozie dobrowolnie wybrał śmierć głodową w zamian za skazanego współwięźnia Franciszka Gajowniczka. Ojciec Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 dobity zastrzykiem trucizny – fenolu. Jego ciało zostało spalone w obozowym krematorium.
Maksymilian Kolbe został beatyfikowany 17 października 1971 r. przez papieża Pawła VI, a kanonizowany przez papieża Jana Pawła II 10 października 1982 r. Proces ten wzbudził pewne kontrowersje ze względu na przedwojenną publicystykę Kolbego. 10 października 1998 r. Stolica Apostolska uznała świętego za patrona miasta Zduńska Wola, a 10 października 2004 r. także patrona miasta Pabianic. Obraz, który w dniu beatyfikacji o. Maksymiliana znajdował się w glorii Berniniego w bazylice św. Piotra, znajduje się obecnie w głównym ołtarzu pabianickiego sanktuarium św. Maksymiliana Kolbego. 28 maja 2006 r. w celi św. Maksymiliana Kolbego, obozie Auschwitz modlił się papież Benedykt XVI.